วันนี้…เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง

จนคิดว่าเราขาดไม่ได้

แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป

สักวันเราจะรู้ว่า…สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้

เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา

ไม่ใช่…ทั้งหมดของชีวิตเรา…

วันหนึ่ง…หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่

ที่เราคิดว่าเราพึงใจ…ปรารถนา…ต้องการ…ขาดไม่ได้

เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก…

เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไป จะสอนเราได้เองว่า

ความผูกพันกับสิ่งใด ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง

จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้น ๆ

อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง…

คิดเสียว่า.เราโชคดี.ที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก

ความผูกพัน..ก็เหมือนกับความรัก..

หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก

หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก

เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก

แต่ความผูกพันที่ว่า.ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเอง

ไว้กับสิ่งนั้น..เพราะคนทุกคน ย่อมผูกพันกับหลายๆ สิ่ง

เปรียบเสมือนเรามีแก้วน้ำอยู่หนึ่งใบ

ในยามเช้า..เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม

พออากาศร้อนหน่อย..เราอาจต้องการน้ำเย็น ๆ

บางครั้งที่เราไม่สบาย..เราอาจต้องการน้ำอุ่น

ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ..ต้องเติมสิ่งต่าง ๆ

ในเวลาที่แตกต่างกัน…ตามความเหมาะสม..

หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ

แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที.ในแก้วใบเดียวกัน..

เราก็จะพบว่า..

แก้วใบนั้น..ก็จะร้าว..แล้วเริ่มแตก ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา

ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่ง..ไม่ผิด

ถ้าเราค่อยๆ ปรับใจ ปรับตัวของเราเอง

ให้กลับคืนในเวลาที่ควร

เพราะอย่างน้อยที่สุด..เราก็มีโอกาส..ได้ผูกพัน…

ซึ่งก็เหมือนเราได้มีโอกาส..ได้รัก นั่นเอง

ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น  คือ……..ความรัก

ถ้าคุณเศร้า เหงา คิดถึงเค้าอยากเจอ พูดคุย  คือ………ความรัก

ถ้าคุณร้อนรนที่เค้าอยู่กับใครๆ ที่ไม่ใช่คุณ

คือ………ความใคร่ อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว

ถ้าคุณเมามาย เค้าลูบหลังไหล่ ดูแล

คือ………ความรักที่บริสุทธิใจ

ถ้าคุณเมามาย เค้ากอดและสัมผัสร่างกาย

คือ……….ความใคร่จากเค้าของคุณ

ถ้าคุณเข้าหา แต่เค้าหนี…

คือ……… ความใคร่ ที่หมดเยื่อใยแล้วา

ถ้าคุณหนี แต่เค้าวิ่งตามมา

คือ……….ความรักที่ยังไม่มีจุดจบ

ถ้าคุณร้องไห้ ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ

คุณคือ……….คนโง่ และบ้า อย่างน่าอาย

แต่ถ้าคุณพอใจ…จงรัก และ มอบความรัก ให้กับเค้า

แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก็ตาม

จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้

ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจในวันหน้า

จงภูมิใจที่มีความใคร่ เสน่หา

…เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป….

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย ครูเรณี ใน ความคิดเชิงบวก

แหล่งที่มา https://www.gotoknow.org/posts/330182

ใส่ความเห็น